حاخام امانوئل شاحر
نیایش طلب بخشایش کنار قبر و ترتیب مزامیر
گزیده‌ای از آیات، مزامیر و درخواست بخشایش که طبق رسوم جامعه‌ها کنار قبر خوانده می‌شوند. برای طلب بخشایش بابت آسیبی مشخص، راه جبران را با ربی بررسی کنید، به‌ویژه اگر بدهی یا حقوق دیگران مطرح باشد.
متن نیایش
آیات و درخواست آرامش:
«پروردگار همواره راهنمایت باشد، جانت را در خشکسالی سیراب کند و استخوان‌هایت را نیرو بخشد. چون باغی آبیاری‌شده و چشمه‌ای خواهی بود که آبش نمی‌خشکد. از تو ویرانه‌های کهن را خواهند ساخت؛ بنیادهای نسل‌ها را برپا خواهی کرد و مرمت‌کنندهٔ رخنه و بازسازندهٔ راه‌های سکونت خوانده خواهی شد. به صلح بیارام و به صلح بخواب تا تسلی‌دهندهٔ بشارت‌دهندهٔ صلح بیاید.»
برخی می‌افزایند:
«خواست الهی چنین باد که آرامشِ فلانی فرزند فلانی با حرمت باشد و شایستگی‌اش پشتیبانم شود.»
از شما می‌خواهیم، ای مقدسان و پاکان، درستکاران خدای متعال، جان‌های پاکِ آرمیده در این گورستان، به آرامگاه‌هایتان بیایید، نیایشم را بشنوید و آن را به شاه شاهان، قدوس متبارک، برسانید. برای من و همهٔ اهل خانه‌ام (و همهٔ کسانی که مرا فرستاده‌اند) دعا کنید. جان‌هایتان به شایستگی من و نیایش‌هایم بالا رود و نیایشم پاک نزد آفریدگار جهان برسد. آمین، خواست او چنین باد.
«سخنان دهانم و اندیشهٔ دلم نزد تو پذیرفته باد، ای خداوند، صخره و رهایی‌بخش من.»
رسم است این هفت مزمور خوانده شوند:
مزمور ۳۳:
ای درستکاران، در خداوند شادی کنید؛ ستایش شایستهٔ راستان است. خداوند را با چنگ سپاس گویید؛ با ساز ده‌سیم برایش بسرایید. سرودی تازه برایش بخوانید؛ با مهارت و بانگ شادی بنوازید. زیرا سخن خداوند راست است و همهٔ کارهایش با وفاداری است. عدالت و داد را دوست دارد؛ زمین از مهر خداوند پر است. با سخن خداوند آسمان‌ها ساخته شدند و با دم دهانش همهٔ سپاه آنها. آب‌های دریا را چون توده گرد می‌آورد و ژرفاها را در گنجینه‌ها می‌نهد. تمام زمین از خداوند پروا کند؛ همهٔ ساکنان جهان در برابرش هیبت داشته باشند. زیرا او گفت و پدید آمد؛ فرمان داد و استوار شد. خداوند رای ملت‌ها را باطل و اندیشهٔ قوم‌ها را ناکام می‌کند. رای خداوند تا ابد پایدار است و اندیشه‌های دلش نسل‌به‌نسل. خوشا ملتی که خدایش خداوند است، قومی که میراث خود برگزید. خداوند از آسمان می‌نگرد و همهٔ آدمیان را می‌بیند. از جایگاهش همهٔ ساکنان زمین را می‌پاید. او که دل‌های همه را می‌سازد، همهٔ کارهایشان را می‌فهمد. پادشاه با سپاه بزرگ نجات نمی‌یابد و پهلوان با نیروی بسیار رهایی نمی‌یابد. اسب برای پیروزی امیدی دروغین است و نیروی فراوانش نجات نمی‌دهد. هان، چشم خداوند بر کسانی است که از او پروا دارند و به مهرش امید بسته‌اند، تا جانشان را از مرگ برهاند و در قحطی زنده نگاه دارد. جانمان در انتظار خداوند است؛ او یاری و سپر ماست. دل ما در او شادی می‌کند، زیرا به نام مقدسش اعتماد کردیم. مهر تو، ای خداوند، بر ما باشد، چنان‌که به تو امید بسته‌ایم.
مزمور ۱۶:
میکتام داوود. خدایا، نگاهم دار، زیرا به تو پناه آورده‌ام. به خداوند گفته‌ای: تو سرور منی؛ جز تو نیکی‌ای ندارم. مقدسانی که در زمین‌اند و بزرگان، همهٔ شوقم به آنان است. اندوه کسانی که به دنبال دیگری می‌شتابند بسیار خواهد شد؛ نذورات خونینشان را نخواهم ریخت و نام‌هایشان را بر لب نخواهم آورد. خداوند سهم میراث و جام من است؛ تو نصیبم را نگه می‌داری. مرزهای سهمم در جاهای دلپذیر افتاده‌اند؛ میراثم نزد من زیباست. خداوند را که اندرز می‌دهد می‌ستایم؛ حتی شب‌ها درونم مرا آموزش می‌دهد. خداوند را همواره پیش رو نهاده‌ام؛ چون در جانب راست من است، نخواهم لرزید. پس دلم شاد و جلالم شادمان است؛ حتی تنم در امنیت می‌آرامد. زیرا جانم را در شئول رها نمی‌کنی و نمی‌گذاری وفادارت گودال را ببیند. راه زندگی را به من می‌شناسانی؛ نزد روی تو شادی‌ها به کمال است و در دست راستت خوشی‌ها تا ابد.
مزمور ۱۷:
نیایش داوود. خداوندا، داد را بشنو؛ به فریادم توجه کن و به نیایش لب‌های بی‌فریبم گوش ده. داوری من از حضورت صادر شود؛ چشمانت راستی را ببیند. دلم را آزمودی، شب بازدید کردی و مرا پالودی؛ قصد بدی نخواهی یافت، دهانم تخطی نخواهد کرد. دربارهٔ کارهای آدمیان، به سخن لب‌هایت از راه‌های خشونت‌پیشه دوری کرده‌ام. گام‌هایم را در راه‌هایت استوار دار تا پاهایم نلغزند. تو را می‌خوانم، زیرا پاسخم می‌دهی، خدایا؛ گوشت را به من مایل کن و سخنم را بشنو. مهر شگفتت را آشکار کن، ای که با دست راستت پناه‌جویان را از مهاجمان نجات می‌دهی. چون مردمک چشم نگاهم دار؛ در سایهٔ بال‌هایت پنهانم کن، از بدکارانی که غارتم می‌کنند و دشمنان جانم که احاطه‌ام کرده‌اند. دل‌های بی‌احساسشان را بسته‌اند؛ دهانشان با تکبر سخن می‌گوید. اکنون گام‌هایمان را احاطه کرده‌اند و چشم دوخته‌اند که ما را به زمین افکنند. چون شیری مشتاق شکار است، چون شیرجوانی در کمینگاه. برخیز، خداوندا، به رویارویی‌اش برو و به زیرش افکن؛ جانم را با شمشیرت از بدکار برهان و با دستت، خداوندا، از آدمیان، از اهل دنیا که سهمشان در این زندگی است. شکمشان را از گنج خود پر می‌کنی؛ فرزندانشان سیر می‌شوند و مازادشان را برای کودکانشان می‌گذارند. اما من در عدالت رویت را خواهم دید؛ چون بیدار شوم، از صورت تو سیر خواهم شد.
مزمور ۷۲:
از سلیمان. خدایا، داوری‌هایت را به پادشاه و عدالتت را به پسر پادشاه عطا کن. قومت را به عدالت و فقیرانت را به داد داوری کند. کوه‌ها برای قوم صلح بیاورند و تپه‌ها با عدالت. از فقیران قوم دفاع کند، فرزندان نیازمند را نجات دهد و ستمگر را درهم شکند. تا خورشید هست و در برابر ماه، نسل‌به‌نسل از تو پروا کنند. چون باران بر علفِ درو‌شده فرود آید، چون رگباری که زمین را سیراب می‌کند. در روزگارش درستکار بشکفد و صلح فراوان شود تا ماه دیگر نباشد. از دریا تا دریا و از رود تا کرانه‌های زمین فرمان براند. بیابان‌نشینان پیشش خم شوند و دشمنانش خاک بلیسند. پادشاهان ترشیش و جزیره‌ها باج آورند و پادشاهان شبا و سبا هدیه تقدیم کنند. همهٔ پادشاهان در برابرش سجده و همهٔ ملت‌ها خدمتش کنند. زیرا نیازمندی را که فریاد می‌زند و فقیری را که یاوری ندارد می‌رهاند. بر ناتوان و نیازمند رحم می‌کند و جان نیازمندان را نجات می‌دهد. جانشان را از ستم و خشونت بازمی‌خرد و خونشان در نظرش گران‌بهاست. زنده بماند و از طلای شبا به او داده شود؛ پیوسته برایش دعا و تمام روز برکت گفته شود. غله در زمین فراوان باشد؛ بر فراز کوه‌ها میوه‌اش چون لبنان موج زند و مردم شهر چون گیاه زمین بشکفند. نامش تا ابد بماند؛ در برابر خورشید نامش دوام یابد، با او برکت جویند و همهٔ ملت‌ها خوشبختش خوانند. متبارک است خداوند خدا، خدای اسرائیل، که تنها او شگفتی‌ها می‌کند. نام پرجلالش تا ابد متبارک باد؛ جلالش همهٔ زمین را پر کند. آمین و آمین. نیایش‌های داوود پسر یِسّی پایان یافت.
مزمور ۹۱:
آن‌که در پناه خدای متعال ساکن است، در سایهٔ قادر مطلق می‌آرامد. به خداوند می‌گویم: پناه و دژ من، خدای من که به او اعتماد دارم. زیرا تو را از دام صیاد و از وبای ویرانگر می‌رهاند. با پرهایش تو را می‌پوشاند و زیر بال‌هایش پناه می‌گیری؛ وفاداری‌اش سپر و حصار است. از وحشت شب نخواهی ترسید، نه از تیری که روز پرواز می‌کند، نه از وبایی که در تاریکی می‌گردد و نه از هلاکتی که نیمروز ویران می‌کند. هزار تن کنارت و ده‌هزار تن در سمت راستت بیفتند، به تو نزدیک نمی‌شود. تنها با چشمانت می‌نگری و کیفر بدکاران را می‌بینی. زیرا تو، خداوند، پناه منی؛ خدای متعال را مسکن خود ساخته‌ای. بدی به تو نمی‌رسد و آفت به چادرت نزدیک نمی‌شود. زیرا فرشتگانش را درباره‌ات فرمان می‌دهد تا در همهٔ راه‌هایت نگاهت دارند. تو را بر دست‌هایشان حمل می‌کنند تا پایت به سنگ نخورد. بر شیر و کبرا گام می‌نهی و شیرجوان و مار را لگدمال می‌کنی. چون به من دل بسته است، نجاتش می‌دهم؛ او را بالا می‌برم، زیرا نامم را شناخته است. مرا می‌خواند و پاسخش می‌دهم؛ در سختی با اویم، می‌رهانمش و گرامی‌اش می‌دارم. با عمر دراز سیرش می‌کنم و نجاتم را به او نشان می‌دهم.
مزمور ۱۰۴:
ای جان من، خداوند را بستای. خداوند، خدای من، بسیار بزرگی؛ شکوه و جلال پوشیده‌ای. نور را چون جامه بر خود می‌پیچی، آسمان‌ها را چون پرده می‌گسترانی، تیرهای بالاخانه‌هایت را بر آب‌ها می‌نهی، ابرها را ارابهٔ خود می‌سازی و بر بال‌های باد راه می‌روی. بادها را فرستادگانت و آتش فروزان را خدمتگزارانت می‌سازی. زمین را بر پایه‌هایش بنیاد نهادی تا هرگز نلرزد. ژرفا را چون جامه بر آن پوشاندی؛ آب‌ها بالای کوه‌ها ایستادند. از نهیب تو گریختند و از صدای رعدت شتاب کردند. کوه‌ها بالا آمدند و دره‌ها پایین رفتند، به جایی که برایشان مقرر کردی. مرزی نهادی که از آن نگذرند و بازنگردند زمین را بپوشانند. چشمه‌ها را در دره‌ها می‌فرستی و میان کوه‌ها می‌گذرند. همهٔ جانوران دشت را می‌نوشانند؛ گورخران تشنگی‌شان را فرومی‌نشانند. کنارشان پرندگان آسمان ساکن‌اند و از میان شاخه‌ها آواز می‌دهند. از بالاخانه‌هایت کوه‌ها را سیراب می‌کنی؛ زمین از ثمر کارهایت سیر می‌شود. برای دام‌ها علف و برای کشت انسان گیاه می‌رویانی تا نان از زمین برآورد؛ شراب دل انسان را شاد می‌کند، روغن چهره را درخشان و نان دل انسان را استوار می‌کند. درختان خداوند سیراب‌اند، سروهای لبنان که کاشته است؛ پرندگان آنجا آشیانه می‌سازند و لک‌لک در سروها خانه دارد. کوه‌های بلند برای بزهای کوهی و صخره‌ها پناه خرگوش‌موش‌هاست. ماه را برای زمان‌های معین ساختی؛ خورشید غروبش را می‌داند. تاریکی می‌آوری و شب می‌شود و همهٔ جانوران جنگل در آن می‌جنبند. شیرهای جوان برای شکار می‌غرند و خوراکشان را از خدا می‌جویند. خورشید می‌دمد، گرد می‌آیند و در لانه‌ها می‌آرامند. انسان تا شامگاه به کار و تلاش خود بیرون می‌رود. چه بسیارند کارهایت، خداوندا! همه را با حکمت ساخته‌ای؛ زمین از آفریده‌های تو پر است. این دریای بزرگ و پهناور، در آن جنبندگان بی‌شمارند، جانوران کوچک و بزرگ. آنجا کشتی‌ها می‌روند و لویاتان که ساختی تا در آن بازی کند. همه به تو چشم دارند که خوراکشان را به‌موقع بدهی. می‌دهی و گرد می‌آورند؛ دستت را می‌گشایی و از نیکی سیر می‌شوند. رویت را پنهان می‌کنی و هراسان می‌شوند؛ دمشان را می‌گیری، می‌میرند و به خاک خود بازمی‌گردند. روحت را می‌فرستی، آفریده می‌شوند و روی زمین را تازه می‌کنی. جلال خداوند تا ابد باد؛ خداوند از کارهایش شاد شود. به زمین می‌نگرد و می‌لرزد؛ کوه‌ها را لمس می‌کند و دود می‌کنند. تا زنده‌ام برای خداوند می‌سرایم؛ تا هستم برای خدایم می‌نوازم. اندیشه‌ام برایش خوشایند باد؛ در خداوند شادی می‌کنم. گناهان از زمین پایان یابند و بدکاران دیگر نباشند. ای جان من، خداوند را بستای. هللویا.
مزمور ۱۳۰:
سرود صعودها. از ژرفا تو را می‌خوانم، خداوندا. پروردگارا، صدایم را بشنو؛ گوش‌هایت به صدای التماسم توجه کنند. اگر گناهان را به حساب نگه داری، ای خداوند، پروردگارم، چه کسی می‌تواند بایستد؟ اما بخشایش نزد توست تا از تو پروا کنند. منتظر خداوندم؛ جانم منتظر است و به سخنش امید دارم. جانم بیش از نگهبانان برای صبح، نگهبانان برای صبح، منتظر پروردگار است. اسرائیل، به خداوند امید بند، زیرا مهر نزد خداوند است و رهایی فراوان نزد او. او اسرائیل را از همهٔ گناهانش خواهد رهانید.
سپس بخش‌های مزمور ۱۱۹ مطابق حروف عبری نام کوچک درگذشته خوانده می‌شوند:
همچنین بخش‌های مزمور ۱۱۹ مطابق حروف واژهٔ عبری «نشاما»، به معنای جان:
سخنت چراغ پای من و نور راه من است.
سوگند خوردم و وفا می‌کنم که داوری‌های عادلانه‌ات را نگه دارم.
بسیار رنج کشیده‌ام؛ خداوندا، طبق سخنت زنده‌ام کن.
خداوندا، پیشکش‌های داوطلبانهٔ دهانم را بپذیر و داوری‌هایت را بیاموز.
جانم همواره در کف من است، اما توراتت را فراموش نکرده‌ام.
بدکاران برایم دام نهادند، اما از دستورهایت منحرف نشدم.
گواهی‌هایت را تا ابد میراث خود ساختم، زیرا شادی دلم هستند.
دلم را به انجام احکامت تا ابد و تا پایان مایل کردم.
شاهزادگان بی‌سبب آزارم دادند، اما دلم از سخنت پروا دارد.
از گفتارت چون یابندهٔ غنیمت بزرگ شاد می‌شوم.
دروغ را دشمن می‌دارم و از آن بیزارم؛ توراتت را دوست دارم.
روزانه هفت بار برای داوری‌های عادلانه‌ات می‌ستایمت.
دوستداران توراتت صلحی بزرگ دارند و لغزشی برایشان نیست.
خداوندا، به نجاتت امید بستم و فرمان‌هایت را انجام دادم.
جانم گواهی‌هایت را نگه داشت و بسیار دوستشان دارم.
دستورها و گواهی‌هایت را نگه داشتم، زیرا همهٔ راه‌هایم در برابر توست.
چه اندازه توراتت را دوست دارم! تمام روز اندیشهٔ من است.
فرمانت مرا از دشمنانم داناتر می‌کند، زیرا همواره با من است.
از همهٔ آموزگارانم بینش بیشتری یافتم، زیرا گواهی‌هایت اندیشهٔ من‌اند.
از پیران بیشتر می‌فهمم، زیرا دستورهایت را نگه داشتم.
پایم را از هر راه بد بازداشتم تا سخنت را نگه دارم.
از داوری‌هایت منحرف نشدم، زیرا تو آموزگارم بودی.
چه شیرین است گفتارت بر کامم، شیرین‌تر از عسل بر دهانم!
از دستورهایت فهم می‌یابم؛ پس هر راه دروغ را دشمن می‌دارم.
خداوندا، راه احکامت را بیاموز تا تا پایان نگه دارم.
فهم عطایم کن تا توراتت را نگه دارم و با تمام دل رعایت کنم.
در راه فرمان‌هایت هدایتم کن، زیرا به آن دل بسته‌ام.
دلم را به گواهی‌هایت مایل کن، نه به سود ناروا.
چشمانم را از دیدن پوچی بازگردان؛ در راهت زنده‌ام کن.
وعده‌ات را برای بنده‌ات استوار کن، که برای پروای توست.
ننگی را که از آن می‌ترسم دور کن، زیرا داوری‌هایت نیک‌اند.
هان، مشتاق دستورهایت هستم؛ به عدالتت زنده‌ام کن.
نیایش طلب بخشایش کنار قبر
در برابر قبر بایستد و سه بار بگوید:
«در مجلس آسمانی و مجلس زمینی، با رضایت خدای همه‌جا حاضر متبارک، دادگاه آسمانی، دادگاه زمینی و این جماعت مقدس، هر حِرِم، اخراج و نذر کونام را می‌گشاییم و باطل می‌کنیم؛ چه زندگان علیه مردگان گفته باشند و چه مردگان علیه زندگان؛ دربارهٔ خوردن و نوشیدن، دادوستد، ستیز یا نزاع؛ به‌ویژه آنچه میان فلانی [نام شخص] و فلانی [نام شخص دیگر] دربارهٔ [شرح موضوعات] رخ داده است. همه برداشته، بخشوده، پاک، محو و گشوده باد.»
شاهدان می‌گویند:
«همان‌گونه که به گفتار ما برداشته است، به گفتار قدوس متبارک و جمع آسمانی او نیز برداشته باشد، چنان‌که نوشته شده (تثنیه ۲۳:۶): خداوند نخواست به بلعام گوش دهد؛ خداوند خدایت نفرین را برایت به برکت بدل کرد، زیرا خداوند خدایت تو را دوست داشت. و خداوند گفت: طبق سخنت بخشیدم.»
سه بار می‌گویند:
«برداشته، بخشوده و گشوده.»
حرمت مکان و رسوم گورستان را رعایت کنید. این متن بدهی‌های مالی را لغو نمی‌کند و جای بررسی احکام هلاخایی را نمی‌گیرد.