حاخام امانوئل شاحر
درازعمری در سنت حکیمان — زندگی با خصلت‌های نیک و معنا
وقتی شاگردان از استادان می‌پرسیدند «به چه سبب عمر دراز یافتی؟»، پاسخ‌ها اغلب دربارهٔ خصلت‌ها و رفتار روزانه بود. مرکز توجه تنها کاری نادر یا لحظه‌ای تعالی نبود، بلکه شیوهٔ سخن گفتن در خانه، احترام به دیگری و رفتار در خانهٔ مطالعه بود. بدین‌گونه راه فهم زندگی به عنوان برکت و مسئولیت گشوده می‌شود.
پرهیز از سخت‌گیری در خانه
در سنت تلمودی پرهیز از سخت‌گیری در خانه آمده است. معنایش نداشتن مرز یا نگفتن دشواری نیست، بلکه انتخاب راهی است که تحقیر نمی‌کند و هر خطا را به نزاع بدل نمی‌سازد. شکیبایی درست در نزدیک‌ترین جای انسان آزموده می‌شود.
می‌توان ساده عملی‌اش کرد: پیش از پاسخ خشمگین مکث کنید، پیش از متهم کردن بپرسید و حتی برای کار همیشگی تشکر کنید. این کارهای کوچک فضای احترام می‌سازند.
حرمت دیگران و تورات
در مگیلا از احترام کنیسه، مراقبت از حرمت دوستان و مداومت در خانهٔ مطالعه یاد می‌شود. وجه مشترکشان شناخت این است که انسان مرکز جهان نیست. برای دیگران، استادان و جماعت جا هست و پایداری مستقل از حال‌وهوا ارزش دارد.
راستگویی و سپاسگزاری
کتاب‌های اخلاق راستی را بنیاد زندگی درست می‌دانند. راستی تنها پرهیز از دروغ آشکار نیست؛ پذیرش خطا، ندادن وعدهٔ بی‌پایه و دیدن نیکی دیگران نیز هست. سپاسگزاری توان شادی از داشته‌ها و عمل بدون تلخی همیشگی را تقویت می‌کند.
برکت زندگی فرمول نیست
سخنان حکیمان دربارهٔ عمر دراز منبع یادگیری معنوی و اخلاقی‌اند. نمی‌توان از آنها عمر کسی را بر اساس رفتاری محاسبه کرد و نباید بیماری یا مرگ را نشانهٔ شکست معنوی دانست. حفظ سلامت و دریافت درمان مناسب در کنار نیایش و کارهای نیک قرار دارند.
منابع برای مطالعه: مگیلا ۲۷–۲۸؛ تعنیت ۲۰؛ اورحوت تصدیکیم، باب راستی.