نیایش پس از شبات — الاها دِمئیر عَنِنی و آغاز هفته

در پایان شبات، هنگامی که روشنایی آرامش انسان را به روزهای کار همراهی می‌کند، فرصتی برای دعا دربارهٔ راه پیش رو گشوده می‌شود. در سنت‌های یهودی این زمان با نیایش، صدقه و یادکرد شایستگی درستکاران پیوند دارد. یکی از عبارت‌های آشنا «الاها دِمئیر عَنِنی» است؛ یعنی «ای خدای مئیر، مرا پاسخ ده».

نیایش به آفریننده به شایستگی ربی مئیر بعل هنس

درخواست خطاب به خدای قدوس، متبارک باد او، و با یادکرد شایستگی ربی مئیر بعل هنس است. در جماعت‌های گوناگون عبارت‌های متفاوتی حفظ شده: برخی «الاها دِمئیر عَنِنی» می‌گویند و برخی «دِربی مئیر» یا «دِربنو مئیر بعل هنس» می‌افزایند. هر کس طبق رسم استادان و جماعت خود رفتار کند.

اصل نیایش در فراوانی واژه‌ها نیست، بلکه در نیت دل است: سپاس برای آنچه عطا شده، درخواست رحمت برای کمبودها و آمادگی برای افزودن نیکی به جهان. حتی هنگام دعا برای نیاز شخصی، شایسته است همهٔ نیازمندان به نجات را در درخواست خود بگنجانیم.

متن درخواست

صدقه و آیات مزامیر

در سنت همراه این درخواست، صدقه دادن ذکر شده است؛ از جمله مبلغی برابر با «حای»، یعنی هجده، متناسب با توان فرد. نیازی به تعهد فراتر از توان نیست و باید مراقب بود عبارتی به صورت نذر نگفت که قصد پذیرش آن را نداشته‌ایم. بخشش با دل خوش می‌تواند همراه نیایش و کار نیک باشد.

رسم خواندن مزامیر ۲۰، ۳۳ و ۱۲۱ نیز ذکر شده است. می‌توان آنها را آرام از کتاب مزامیر خواند و در واژه‌هایشان تأمل کرد: درخواست یاری، سپاس و توکل به نگهبان اسرائیل. آداب نیایش در همهٔ جماعت‌ها یکسان نیست؛ هرکه راهنمایی عملی می‌خواهد با حاخام خود مشورت کند.

بردن نور شبات به روزهای هفته

در کنار نیایش می‌توان تعهد عملی کوچکی برای هفتهٔ تازه پذیرفت: سخنی مهربان در خانه، زمانی منظم برای یادگیری، صدقه یا کمک به دیگری. بدین‌گونه درخواست به دعوتی برای عمل نیز بدل می‌شود و امید انسان را در راه ایمان و مسئولیت همراهی می‌کند.

آیات توکل ← · آیات نجات ← · تماس با دفتر حاخام امانوئل شاحر، خدا نگهدارش باشد ←