حاخام امانوئل شاحر
شادی در بندگی خداوند — از خواندن شِماع تا کار دل
شادی در بندگی خداوند به معنای پنهان کردن درد یا وانمود کردن آسان بودن همه‌چیز نیست. توان یافتن نقطه‌ای از ایمان و معناست، حتی وقتی واقعیت پیچیده است. شادی‌ای از رویدادی خوش پدید می‌آید و شادی آرام‌تری از سپاسگزاری و احساس نزدیکی به آفریننده زاده می‌شود.
«من در خداوند شادمان خواهم شد»
آیهٔ مزامیر ۱۰۴:۳۴ اندیشه و سخن انسان را با شادی او در آفریننده پیوند می‌دهد. واژه‌ها ما را به بررسی کیفیت گفت‌وگوی درونی دعوت می‌کنند: آیا در کنار درخواست‌ها و نگرانی‌ها، برای سپاس، امید و دیدن خوبی نیز جایی می‌گذاریم؟
در خوانشی نمادین، واژهٔ عبری «اِسماح» به معنای «شادمان خواهم شد» از حروف «شِماع» و «اِحاد» ساخته می‌شود: شین و مم از شماع، الف و حت از احاد. حروف باقی‌مانده، عین و دالت، واژهٔ «عِد» به معنای «شاهد» را می‌سازند. این اشاره‌ای برای تأمل معنوی است؛ متن شماع را تغییر نمی‌دهد و جای فهم واژه‌هایش را نمی‌گیرد.
نیت ساده پیش از رمز
خواندن شماع یگانگی خداوند و پذیرش فرمانروایی او را در مرکز می‌گذارد. حتی کسی که در کتاب‌های نیات عرفانی مهارت ندارد می‌تواند آرام بخواند و دلش را به معنا معطوف کند. رمزها برای ژرف‌تر کردن بندگی‌اند، نه سنگین کردن آن یا ایجاد این احساس که نیایش ساده شایسته نیست.
چگونه شادی را در زندگی روزمره پرورش دهیم؟
می‌توان زمانی کوتاه برای یادگیری گذاشت، برای نعمتی مشخص سپاس گفت، کار نیک کوچکی کرد یا با فردی نزدیک سخن گفت. گاهی بخششی ساده در دل جایی می‌گشاید که اندیشه‌ها به تنهایی نمی‌گشایند. کار دل با مداومت و شکیبایی با خودمان شکل می‌گیرد.
نباید ایمان کسی را از حال‌وهوایش سنجید یا او را به خاطر اندوهش سرزنش کرد. وقتی نگرانی سنگین می‌شود، درخواست حمایت روا و شایسته است. شادی‌ای که می‌جوییم راستین است: پذیرفتن دشواری و در دل آن باز نگه داشتن دری به امید، پیوند و نیایش.
منبع آیه: مزامیر ۱۰۴:۳۴. ترکیب حروف در اینجا به صورت اشاره‌ای نمادین آمده و به منبعی تأییدنشده نسبت داده نشده است.